Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Οι σύγχρονοι ευεργέτες της Πάτρας - Και όμως υπάρχουν!

Οι σύγχρονοι ευεργέτες της Πάτρας - Και όμως υπάρχουν! Από τις αδελφές Κωνσταντοπούλου μέχρι τον Νίκο Δούρο

Από τις αδελφές Κωνσταντοπούλου μέχρι τον Νίκο Δούρο

Με την Ελλάδα να στροβιλίζεται στην κρίση, αναζητούμε παραδείγματα ανθρώπων της Πάτρας, οι οποίοι έκαναν την υπέρβαση διαθέτοντας την περιουσία τους για την ανάπτυξης της πόλης και των κατοίκων της σε εποχές άλλοτε πιο εύκολες και άλλοτε εξίσου δύσκολες με τις σημερινές.
Τότε που πλούτος χωρίς ευεργεσία θεωρείτο ύβρις και που η καταξίωση δεν ερχόταν μέσα από την συσσώρευση χρήματος αλλά από την διάθεσή του στους ασθενέστερους. Υπάρχουν όμως και κάποια, λίγα πια,παραδείγματα σύγχρονων ευεργετών.
ΑΛΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΠΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Οι κόρες του Πατρινού Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου και της Μαρούλας, το γένος Μωράκη, αποτελούν τις σύγχρονες ευεργέτιδες, με εξαιρετικά χαμηλό προφίλ. Ο πατέρας τους Θεόδωρος, με καταγωγή από την Αρκαδία, μεγάλωσε στην Πάτρα και σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Μετσόβειο Πολυτεχνείο. Απέκτησε μεγάλη περιουσία, αναλαμβάνοντας με την κατασκευαστική εταιρεία που ίδρυσε, δημόσια έργα κατά την ανοικοδόμηση της χώρας, μετά τον πόλεμο, ενώ επέκτεινε τις δραστηριότητές του και σε χώρες της Μέσης Ανατολής.
Μετά το θάνατο του πατέρα τους το 1973 και λίγο αργότερα της μητέρας τους, οι: Αλίκη και Πόπη Κωνσταντοπούλου, κληρονόμησαν μια τεράστια περιουσία, μέσω της οποίας χρηματοδότησαν φιλανθρωπικά έργα, σε Ελλάδα και Αμερική, πάντα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η Αλίκη ανέγειρε το «Κωνσταντοπούλειο Γενικό Νοσοκομείο» της Νέας Ιωνίας στην Αθήνα, το οποίο δώρισε στο Δημόσιο. Η Πόπη, αντίστοιχα, ίδρυσε το «Κωνστανοπούλειο Γηροκομείο Πάτρας» στην περιοχή του Γηροκομείου, δωρεά στο ίδιο το ίδρυμα. Το κτίριο βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ όμορφο περιβάλλον με ανθόκηπους, συνολικής επιφάνειας 7.500 τετρ. μέτρων. Εκτός αυτού, εξακολουθεί να το επιχορηγεί διαρκώς, χωρίς διακοπή, επί είκοσι έτη με σημαντικά χρηματικά ποσά κατ' έτος.
Ο Οίκος Ευγηρίας λειτουργεί στις νέες εγκαταστάσεις από το 1989. Συμπτωματικά ο Θεόδωρος Κωνσταντόπουλος πέθανε ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Ηλικιωμένων και κάθε χρόνο εκείνη την ημέρα στο Γηροκομείο τελείται λειτουργία στη μνήμη του παρουσία της οικογένειας.
ΙΔΡΥΜΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ & ΛΙΛΛΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Δημήτριος Σταυρόπουλος ή Ποντίκης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1890. Το έτος 1920 μετέβη στο Παρίσι όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με την σύζυγο του Ελλη – Λιλλή το γένος Βορίδη ασχολούμενος με επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Τα τελευταία έτη της ζωής του έζησε στην Αθήνα στην οδό Ηρώδου του Αττικού 9 όπου βρίσκονται σήμερα τα γραφεία του Ιδρύματος.
Δεν απέκτησε κληρονόμους ούτε υπήρχαν άλλοι από την πλευρά της συζύγου του.
Πριν πεθάνει αποφάσισε και με δημόσια Διαθήκη του άφησε όλη του την κινητή και ακίνητη περιουσία του στο Ελληνικό κράτος με μοναδικό σκοπό την Ίδρυση Ιδρύματος με την επωνυμία "Ο ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΦΟΙΤΗΤΗ" για την Ανέγερση Φοιτητικού Ξενώνα για Ελληνιδες Φοιτήτριες που φοιτούσαν στην πανεπιστημιούπολη των Παρισίων, και σε περίπτωση που αυτό θα ήταν ανέφικτο, στην Ελλάδα.
Όρισε ως Εκτελεστή της διαθήκης του τον επιστήθιο φίλο του Δημήτριο Συναδινό (καταγόμενο εκ Πατρών) ανώτερο στέλεχος του Υπουργείου των Οικονομικών, διακεκριμένο νομομαθή και λογοτέχνη, ήδη Γενικό Γραμματέα του Ιδρύματος Παλαμά, συνεπικουρούμενο από τον αοίδιμο Μητροπολίτη Παρισίων Μελέτιο, και τον πρέσβη της Ελλάδας στη Γαλλία, Ακαρνάνα, Ξανθόπουλο Παλαμά.
Μετά την εκκαθάριση της περιουσίας του κληροδότη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και μακροχρόνιες προσπάθειες συστήθηκε σύμφωνα με την βούληση του το έτος 1981 το κοινωφελές Ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
Η σύγχρονη ιστορία του Ιδρύματος, ουσιαστικά ξεκινά το έτος 1999, όταν το Υπουργείο Οικονομικών διόρισε το παρόν Διοικητικό Συμβούλιο, εφαρμόζοντας την βούληση του διαθέτη ως προς την σύνθεση του Συμβουλίου και τα χαρακτηριστικά των μελών του. Ήταν ένας αναγκαίος διορισμός, λόγω του προχωρημένου της ηλικίας που προηγούμενου Διοικητικού Συμβουλίου και του αδοκή του θανάτου ενός μέλους του.
Η υλοποίηση
Μετά την απόκτηση του οικοπέδου, το Ίδρυμα ξεκίνησε στις αρχές του 2004, τις απαιτούμενες ενέργειες για την έγκριση της κατά το νόμο παρέκκλισης των όρων δόμησης, οπότε και εκδόθηκε η υπ’ αρ. οικ.4728/2005 απόφαση του Γενικού Γραμματέα.
Σύμφωνα με την ως άνω άδεια, η πραγματοποιούμενη κάλυψη είναι 881,81τ.μ. και η δόμηση 1514,07 τ.μ. , από τα οποία 830,63 τ.μ. ισόγειο και 683,44 τ.μ. όροφος, ενώ επί πλέον 743,35 τ.μ. καταλαμβάνει το υπόγειο.
Οι μελέτες εκπονήθηκαν από ομάδα μελετητών με επικεφαλής τον αρχιτέκτων καθηγητή Ε.Μ.Π. κ. Σόλωνα Ξενόπουλο με ειδικές προδιαγραφές (εξοικονόμηση ενέργειας, μοντέρνα σχεδιαστική αντίληψη, λειτουργικό μοντέλο που προσιδιάζει στο κτιριολογικό πρόγραμμα κλπ).
Συνολικά η φοιτητική εστία περιλαμβάνει σαράντα έξι (πλήρως εξοπλισμένα με κρεβάτι, βιβλιοθήκη, γραφείο, ψυγείο κ.λ.π.) ατομικά δωμάτια διαμονής, και έξη δίκλινα, ενώ δύο από τα δωμάτια είναι για ΑΜΕΑ. Επίσης περιλαμβάνει κοινόχρηστους χώρους ( βιβλιοθήκη, internet acces point, και 2 γραφεία)
Επιπλέον υπάρχουν χώροι Η/Μ εγκαταστάσεων , αποθήκες, πλυντήριο-στεγνωτήριο στο υπόγειο, χώρος καθιστικού στον πρώτο όροφο και γραμματείας στο ισόγειο. Υπάρχει επίσης, αίθουσα συγκεντρώσεων 100 ατόμων, η οποία αποτελεί ξεχωριστό όγκο και συνδέεται με κλειστό διάδρομο με το κύριο σώμα του κτιρίου.
Η επένδυση είναι ύψους 3 εκατ. € περίπου και καλύπτεται πλήρως από τούς πόρους του Ιδρύματος.
ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ
Το «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» ξεκίνησε σαν ιδέα ύστερα από μια σειρά τραγικών γεγονότων που δοκίμασε τα μέλη της οικογένειας Αντωνοπούλου. Το 1999 ο Παναγιώτης Αντωνόπουλος, υιός του Ανδρέα και της Νικολίτσας Αντωνοπούλου, ύστερα από μακρά βαριάς μορφής ψυχιατρική νόσο, εγκατέλειψε τη ζωή. Το Δεκέμβριο του 2001 ο Αλέξης Αντωνόπουλος, αδελφός του Ανδρέα Αντωνόπουλου και σύζυγος της Γεωργίας Ελέζογλου, και ο μονάκριβος υιός τους Γιάννης, έχασαν τη ζωή τους σε δυστύχημα που προκλήθηκε από την υπερχείλιση του ποταμού Διακονιάρη στην Πάτρα.
Το ποτάμι παρέσυρε τον μικρό Γιάννη, ενώ ο πατέρας παρασύρθηκε κι αυτός στην προσπάθειά του να τον σώσει, με τραγική κατάληξη και για τους δύο.
Τόσο η σύσταση όσο και η λειτουργία του ιδρύματος ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2002 (συγχρόνως με την έναρξη των ενεργειών σε επίπεδο υπουργείων για την έγκριση της λειτουργίας του ιδρύματος), με τη δημιουργία προσωρινού ξενώνα φιλοξενίας, σε ιδιόκτητο, κατάλληλα διαρρυθμισμένο διαμέρισμα της οδού Κανακάρη 169Α στην Πάτρα, υπό τη φροντίδα εξειδικευμένου προσωπικού, και μέχρι σήμερα συνεχίζει να λειτουργεί αποτελώντας μια ζεστή γωνιά με οικογενειακή θαλπωρή για 6-8 παιδιά. Τα παιδιά προέρχονται από το οικοτροφείο της «ΜΕΡΙΜΝΑΣ», αλλά μη έχοντας οικογενειακή στήριξη, επαφίενται αποκλειστικά στη φροντίδα του «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟΥ» όταν δεν λειτουργεί το παραπάνω οικοτροφείο. Αυτό σημαίνει ότι από Παρασκευή μεσημέρι μέχρι Δευτέρα πρωί σε μόνιμη βάση, αλλά και όλες τις αργίες, εορτές, διακοπές Χριστουγέννων και Πάσχα καθώς και τις καλοκαιρινές διακοπές, τους παρέχεται πλήρης φροντίδα αλλά και ψυχαγωγία, και είναι ικανοποίησή μας να τα βλέπουμε ευτυχισμένα και χαρούμενα.
Το «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ» εγκρίθηκε βάσει Προεδρικού Διατάγματος, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως (Αρ. Φύλλου 1703/19-11-03) και σύμφωνα με το καταστατικό του, διοικείται από πενταμελές συμβούλιο. Το «ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΕΙΟ» δεν έχει καμία κρατική οικονομική επιχορήγηση, ή μόνιμη τέτοια άλλης φύσεως. Όλα τα έξοδα της λειτουργίας του ξενώνα, της φροντίδας και ψυχαγωγίας των παιδιών και οι μισθοί του προσωπικού καλύπτονται αποκλειστικά από το ίδρυμα.
Η προοπτική μας ήταν εξ'αρχής η οικοδόμηση και λειτουργία ξενώνα διαμονής για 16 παιδιά, με όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές που μελλοντικά θα εξασφαλίζει και συνθήκες απασχόλησής τους.
Έτσι στις 4 Νοεμβρίου 20007, σε ιδιόκτητο οικόπεδο 5,5 στρεμμάτων στο Χαϊκάλι Αχαΐας, τέθηκε ο θεμέλιος λίθος σε σεμνή τελετή παρουσία πλήθους φίλων του ιδρύματος και τις αμέσως επόμενες ημέρες ξεκίνησαν οι εργασίες ανέγερσης.
ΝΙΚΟΣ ΔΟΥΡΟΣ
Ο γνωστός συμπολίτης Νίκος Δούρος, ιδρυτής της γνωστής βιομηχανίας ενδυμάτων Dur, έχει αναπτύξει πολυεπίπεδη δράση προσφοράς προς την κοινωνία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη κατασκευή την πλατείας στα Σύνορα της Πάτρας, δίπλα από τα γραφεία της εταιρείας.
Επίσης, σημαντική είναι η προσφορά του στα πολιτιστικά δρώμενα, καθώς είναι η «ψυχή» και πρόεδρος του Συλλόγου Φίλων Αρχαιολογικού Μουσείου της Πάτρας.
Ο κ. Δούρος, δεν ξεχνά πως ξεκίνησε από την Κοντοβάζαινα Αρκαδίας, στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ως ένα από τα έξι παιδιά μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας
Σήμερα η Dur διαθέτει σήμερα ένα δίκτυο 27 καταστημάτων λιανικής πώλησης με την επωνυμία της σε όλη την Ελλάδα, ενώ υποστηρίζεται από ένα εξίσου ισχυρό δίκτυο χονδρικής. Απασχολεί συνολικά 80 άτομα προσωπικό, χωρίς να υπολογίσουμε τους εργαζομένους στις μικρές βιοτεχνίες ανά την Ελλάδα με τις οποίες συνεργάζεται για την παραγωγή των ρούχων της. Πέρα από την εγχώρια δραστηριότητά της, πραγματοποιεί εξαγωγές στη Μέση Ανατολή, την Αρμενία, την Κύπρο, την Τσεχία.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
Το σπίτι που γεννήθηκε ο Ποιητής Κωστής Παλαμάς στην Πάτρα, το οποίο βρίσκεται στη οδό Κορίνθου, σώθηκε χάρη στον 75χρονο Θανάσης Στεφανόπουλος, που κατάγεται από την πόλη και δραστηριοποιείται επαγγελματικά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για το σπίτι υπήρχε μεγάλη αγωνία, καθώς οι ιδιοκτήτριες το πουλούσαν περίπου στο 1,5 εκατομμύριο και ο δήμος διέθετε το ένα τρίτο του ποσού, βάσει κοστολόγησης. Οι μέχρι πρότινος ιδιοκτήτριες μένουν μόνιμα στην Ελβετία και η προσπάθεια ήταν να γίνει ανταλλαγή.
Δηλαδή ο δήμος να τους παραχωρήσει άλλο ακίνητο και να αποκτήσει το σπίτι του Παλαμά. Η προσπάθεια δεν είχε φέρει κάποιο αποτέλεσμα.
Το σπίτι έχει ήδη πολλά δομικά προβλήματα, καθώς έπεφταν σοβάδες στο δρόμο, ενώ είναι από τα πιο παλιά και σημαντικά αρχιτεκτονικά κτίρια της πόλης.
Τη λύση τελικά έδωσε ο 75χρονος ομογενής, πριν το σπίτι καταρρεύσει αφού δε γίνονταν και εργασίες συντήρησης.
Ο γενναιόδωρος αγοραστής και δωρητής, στο συμβόλαιο περιγράφει πως το σπίτι θα μετατραπεί σε Μουσείο Ολυμπισμού, Τεχνών και Γραμμάτων και πως παραχωρείται στον Σύλλογο Πατρινών Καλλιτεχνών. Πριν ξεκινήσουν οι εργασίες θα γίνει αναπαλαίωση και ανακαίνιση των εξωτερικών και εσωτερικών χώρων του κτιρίου υπό την εποπτεία του Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς το κτίριο είναι διατηρητέο.
ΓΕΛΗ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ
Όταν ήταν μικρή ερχόταν διακοπές στην Πάτρα, τόπο καταγωγής του πατέρα της και του παππού της, ο οποίος διατηρούσε μαγαζί με φωτιστικά στο κέντρο της πόλης. Μεγαλώνοντας η Ευανθία Παπαγιαννοπούλου έγινε μέλος μιας από τις ισχυρότερες επιχειρηματικά οικογένειες της Ελλάδας και ως Γέλη Αγγελοπούλου πια φροντίζει για την «επιστροφή» στη ζωή, εξαρτημένων από τα ναρκωτικά ανθρώπων.
Το κίνητρο που την ώθησε στη σκέψη της δημιουργίας της «Επιστροφής», ήταν ότι σε χώρες του εξωτερικού υπάρχουν αντίστοιχα κέντρα - δομές απεξάρτησης με την ίδια μέθοδο θεραπείας που εφαρμόζεται στην «Επιστροφή», με τη διαφορά ότι το οικονομικό κόστος για έναν ασθενή εκεί είναι πολύ μεγάλο. Έτσι έχοντας γνωρίσει κατά καιρούς ανθρώπους που βρέθηκαν μπλεγμένοι στη δίνη των ναρκωτικών ουσιών αποφάσισε να δημιουργήσει το σύλλογο.
Η ίδια είχε πει σε συνέντευξή της στο περιοδικό Best:
«Κάποια στιγμή συνάντησα τον κύριο Γιάννη Δαρσινό (είναι κάτοχος Μ.Α. κλινικής ψυχολογίας και αντιπρόεδρος της «Επιστροφής» όπου διατελεί σύμβουλος απεξάρτησης) ο οποίος και υλοποιούσε το συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά όχι σε κλειστό χώρο κι είπαμε να δημιουργήσουμε μία δομή όπου η θεραπεία θα προσφέρεται δωρεάν. Συγχρόνως υπήρχε και η δυνατότητα, λόγω του συζύγου μου Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου, να προσφέρουμε το θεραπευτικό πρόγραμμα χωρίς οικονομική επιβάρυνση, κι έτσι όλες οι προϋποθέσεις έδεσαν μαζί και «γεννήθηκε» η «Επιστροφή». Θεωρώ ότι η μέθοδος που ακολουθούμε, το λεγόμενο μοντέλο της Μινεσότα είναι σύγχρονη και συνάμα πιο ανθρώπινη, ταχύρρυθμη και οικονομική ως προς το αποτέλεσμά της σε σχέση με άλλες. Ένας ενδιαφερόμενος που αντιμετωπίζει πρόβλημα εξάρτησης από ναρκωτικά ή αλκοόλ μπορεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με την «Επιστροφή» και να κλείσει ένα ραντεβού. Στη συνέχεια δρομολογείται η εισαγωγή του η οποία ωστόσο απαιτεί σωματική καθαρότητα, δηλαδή ο άνθρωπος αυτός να σταματήσει να κάνει χρήση για πέντε μέρες. Μία εξέταση ούρων αποδεικνύει αν κάποιος είναι πράγματι καθαρός και έτσι μετά γίνεται η εισαγωγή του στο σύλλογο. Πρόκειται για ένα στεγνό θεραπευτικό πρόγραμμα όπου μετά από το πρώτο στάδιο των 3 μηνών φιλοξενίας, ακολουθεί το δεύτερο που είναι ανοικτό και διαρκεί 9 μήνες όπου ο ασθενής πηγαίνει από το πρωί ως το απόγευμα και κάνει ψυχοθεραπεία, καθώς βασική αρχή και φιλοσοφία μας είναι να γίνει μία εσωτερική έρευνα γιατί ο άνθρωπος αυτός οδηγήθηκε στη χρήση ναρκωτικών ή στην εξάρτηση από το αλκοόλ», μας εξηγεί η Γέλη Αγγελοπούλου.
Στα επτά πρώτα χρόνια λειτουργίας της «Επιστροφής», έχουν προσφύγει σε αυτήν ζητώντας βοήθεια περίπου 500 άτομα, τα 70 από τα οποία έχουν επιτυχώς ολοκληρώσει το πρόγραμμα, παραμένοντας καθαροί.
TheBest